Innerlijke leiding

Ik besloot gistermiddag zonder plan in de auto te stappen en me te laten leiden naar een vakantiebestemming. Aangekomen in een vestigingsstadje hier twintig kilometer vandaan, parkeer ik mijn auto op de parkeerplaats net buiten het stadje. Ik wandel langzaam naar een bankje dat gelegen is boven op de vestigingswal en uitzicht biedt op de haven. Zittend in het zonnetje tuur ik uren naar de boten die de haven in en uit varen.

Na een tijdje besluit ik op te staan en op zoek te gaan naar het gouverneurshuis. Ik heb van mijn buren gehoord dat dit huis beschikt over een prachtige tuin waar thee of koffie geserveerd wordt. Omdat ik niet weet waar het gouverneurshuis ligt besluit ik het plaatselijke VVV kantoor te bezoeken. Vanuit de deuropening zie ik een man van mijn leeftijd, strak in het pak, aan de balie staan. Hij heeft zijn laptop op de balie geplaatst en werkt er staand op. Achter de balie zit een vrouw in mantelpak. Ik ben duidelijk underdressed en dat maakt me, tot mijn eigen verbazing, onzeker. De vrouw achter de balie vraagt of ze me kan helpen. Ik vraag haar waar ik het gouverneurshuis kan vinden. ‘Wat wilt u daar doen’, vraagt ze, suggererend dat dit huis meerdere functies vervuld. ‘Een kop koffie of thee drinken’, antwoord ik een beetje bedrempeld, alsof dat niet genoeg is. De man in het strakke pak volgt ons gesprek voel ik en neemt vervolgens het gesprek van de dame in mantelpak over en zegt tegen mij: ‘ik ken jou, jij bent vierentwintig jaar geleden mijn bovenbuurman geweest’. Ik kijk hem goed aan en herken hem inderdaad. Hij heeft er in vergelijking met vierentwintig jaar geleden een flinke blonde baard bij gekregen. ‘Ja dat klopt’, zeg ik. ‘Ik ben alleen je naam kwijt’. ‘Ik ben Kasper’, antwoordt hij. ‘Ik ben voorzitter van de stichting ‘de Muze van de Gouverneur’. Een stichting die verschillende culturele evenementen, waaronder een verhalentafel, organiseert in het gouverneurshuis. Daarna zegt hij: ‘jij woonde destijds toch in één appartement met jouw jeugdvriend die later verongelukt is?’ ‘Dat klopt’, zeg ik. ‘Maarten was er van het ene op het andere moment ineens niet meer’. ‘Ja, dat kan ik me nog herinneren,’ zegt hij. Ondertussen begrijp ik dat het VVV kantoor zich in het gemeentehuis bevindt en voordat ik het weet stelt Kasper me voor aan de burgemeester die net voorbij komt lopen. Ik houd een kort informeel gesprekje over onze gemeenschappelijke studententijd. Na vijf minuten nemen Kasper en de burgemeester afscheid van mij. De mannen hebben het druk en laten mij achter met het programmaboekje van het gouverneurshuis waar mij de mogelijkheid wordt geboden mijn verhalenbundel te presenteren. Het eerste verhaal van deze bundel gaat over Maarten. Ik heb het gevoel dat de cirkel rond is en dat het de bedoeling is dat ik in dit huis mijn verhalen wereldkundig mag maken. Dankbaar en ontroerd verlaat ik dit stadje en rij op huis aan.

Bericht Delen?!

Reactie Achterlaten

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.