Uitzoomen in plaats van inzoomen

Daphne Schippers wordt geïnterviewd. De verslaggever vraagt wat ze verwacht te presteren op de 100 en 200 meter sprint in Rio. Daphne antwoordt oprecht dat ze geen verwachtingen heeft. Ze voelt zich nu goed en heeft geen flauw idee hoe haar races zullen verlopen. Ze leeft in het nu, zie ik. Ze verspilt geen enkele energie door met haar aandacht in de toekomst te zijn en bouwt op deze manier ook geen geestelijke en lichamelijke spanning op. De verslaggever reageert verbaasd, hij heeft immers wel verwachtingen net als heel Nederland, zegt hij. Vervolgens vraagt hij haar hoe haar voorbereiding eruit ziet. Beetje lol maken, ontspannen en veel rusten, zegt ze. De verslaggever druipt, in een verwarde staat van zijn, af. 
 
Een beetje lol maken en stoom af blazen, dat deed Yuri ook. Hij werd echter door ‘chef de mission’ Maurits Hendriks van de Olympische spelen in Rio naar huis gestuurd wegens wangedrag. Wangedrag is een vrij breed te interpreteren begrip. Wat zou hij gedaan hebben? Betrokken bij drugssmokkel? Iemand een klap op zijn bek gegeven? Een Braziliaanse verkracht? Gewapende overval? Niets van dit alles. Hij blijkt, na zich zaterdagmiddag gekwalificeerd te hebben voor de turnfinale aan de ringen, ’s avonds een biertje te hebben gedronken in het Holland Heineken House en daarna op stap geweest te zijn in Rio vanwaar hij in de vroege uurtjes naar het Olympisch dorp is teruggekeerd. Hij heeft alcohol gedronken buiten het Olympisch dorp, is de officiële lezing. Is hij de volgende ochtend ladderzat het dorp binnen gekropen of zou het bij vier bier gebleven zijn? Zou Maurits weten dat Heineken, het grootste biermerk van de wereld, de sponsor is van het Holland Heineken House?  Eén ding is duidelijk, de jongen moest overduidelijk even stoom afblazen. Even ontladen. Even uitzoomen in plaats van focussen of inzoomen. Hij had de finale bereikt en daarmee zijn Olympische droom verwezenlijkt. Dit ‘stoom afblazen’ lijkt me een menselijke reactie. Gelukkig ontlaadt iedereen op zijn eigen manier en daarmee is dit gedrag niet te vangen in plannen, regels of protocollen. En daar weet de leiding van de Nederlandse equipe overduidelijk geen raad mee.
 
Henk Grol verschijnt in beeld. Leuke, eerlijke man. Hij wordt geïnterviewd na zijn uitschakeling in de derde ronde van het judo toernooi. Hij vertelt me dat het ‘tijdperk Grol’ voorbij is. Nooit geweten dat ik in het ‘tijdperk Grol’ heb geleefd, kan me nog wel een ‘tijdperk Lubbers’ herinneren. Hij zegt teleurgesteld dat hij stopt met judo en niet doorgaat tot de Olympische Spelen in Tokyo omdat hij het, zowel fysiek als mentaal, niet meer kan opbrengen de martelgang van zijn dagelijkse trainingen te ondergaan. Gelukkig, hij heeft het licht gezien. Goed zo jongen. Het lijkt mij namelijk ontzettend geestdodend om, zoals hij zelf zegt, vijfentwintig jaar lang, 365 dagen per jaar, met niets anders bezig te zijn dan houtgrepen, verwurgingen, uchi-mata’s, schouderworpen en armoverstrekkingen. Laat die obsessieve zelfkastijding maar los. Het is echt een illusie om te denken dat je daar beter of sterker van wordt, laat staan dat je er een gouden medaille door wint. Op naar een zinvoller bestaan.
 
Overigens, dat grapje in Rio, en dan bedoel ik de bouw van de stadions en andere faciliteiten, kost ongeveer 40 miljard euro. Dat is de helft van wat wij Nederlanders samen in één jaar verdienen. En dat terwijl ik in een aflevering van de documentairereeks Arm & Rijk van Jan Leyers zie hoe om de hoek van het Olympisch dorp, miljoenen Brazilianen leven in hutjes zonder stromend water en elektriciteit in de beruchte favela’s van Rio. Kinderen lopen er ziek, verveeld en met holle en angstige ogen rond. Las daarna een interview met een Braziliaanse weldoenster uit Rio in de Volkskrant. Ze zegt: er is een feestje in mijn eigen huis zonder dat ik en mijn buren uitgenodigd en in staat zijn een toegangsbewijs te betalen. Waar is het politieke bewustzijn van onze sporters, begeleiders en journalisten gebleven? Er wordt namelijk met geen woord gesproken over dit schrijnende contrast in welvaart op een paar vierkante kilometer. Is het niet een goed idee voor hen om, net als Yuri, ook even uit te zoomen? Ook even te willen weten wat er zich achter het hek, dat het Olympisch dorp van de stad scheidt, afspeelt? Werkt erg ontspannend en verruimt het bewustzijn, vraag maar aan Yuri.
 
De Russen mogen niet meedoen omdat ze structureel aan de dope zitten. Zouden de Amerikanen en Europeanen geen doping gebruiken dan? Zijn we al vergeten dat in de mannenwielerploeg van de Rabobank, nog niet zo lang geleden, structureel doping werd gebruikt door de toprenners? En dat van de acht finalisten van de Olympische 100 m sprint in 1988, voornamelijk bestaande uit Amerikanen en een Europeaan, zes sprinters in de jaren daarna zijn betrapt op doping. Lijkt me dus een beetje hypocriet om alleen naar de Russen te wijzen als het over doping gaat, niet?
 
Oh ja, zag onze koning en onze minister president samen keuvelen met de Nederlandse atleten. Wat doen zij daar eigenlijk? Ah ….natuurlijk, die gaan namens het IOC de arme bevolking een hart onder de riem steken met een paar jerrycans met schoon drinkwater, een paar wc rollen en wat paracetamol onder de arm. Wat een lieverds. 

Bericht Delen?!

2 reacties op “Uitzoomen in plaats van inzoomen

Reactie Achterlaten

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.