Wildpoepers

Ik woon in een nieuwbouwwijk aan de rand van Waalwijk. Deze wijk bestaat voornamelijk uit koophuizen met een waarde van tussen de 2,5 en 5,5 ton in euro’s. De wegen zijn breed, zo breed dat ik mijn overburen tijdens het boodschappen doen in de buurtsuper niet herken. Er is speel- en parkeergelegenheid ter grootte van een voetbalveld, de waterpartijen zijn mooi en talrijk en het is er groen. Bos en weilanden bevinden zich op loopafstand. Zo’n wijk waar het leed van de wereld ogenschijnlijk geheel aan voorbij trekt. Geen wolkje aan de heldere hemel, dacht ik toen ik gisteren mijn dagelijkse blokje om wandelde.

Daarin heb ik me toch lelijk vergist. Gisteravond parkeerde namelijk twee amubulancebroeders hun dierenambulance aan het eind van mijn straat die uitmondt op een grote vijver. Eén broeder heeft een groot schepnet in zijn handen, zo groot dat er wel een haai in past, schat ik zo in. Ik vraag hem wat hij van plan is met het grote net. ‘Wij gaan ganzen vangen’, antwoordt de man. Nu moet je weten dat sinds de geboorte van deze wijk er zeven ganzen zijn geplaatst. Ik vermoed om de wijk een landelijk karakter te geven. Naar horen zeggen is er één gans doodgeschoten door een ganzenfobe buurtbewoner en zijn er inmiddels drie gevangen. De andere drie gaan ze nu vangen, begrijp ik van de man. ‘Zijn ze ziek’, vraag ik hem. ‘Nee hoor’, antwoordt hij. ‘Veel bewoners hebben geklaagd bij de gemeente over de ganzen. Daarom heeft de gemeente ons opdracht gegeven ze te vangen’. ‘Wat is de klacht’, vraag ik de broeder. ‘Ze poepen’, antwoordt hij. ‘Het is niet waar’, zeg ik. ‘Poepen ze echt’? ‘Ja’, antwoordt de man serieus, ‘midden op de stoep of op straat’, voegt hij er aan toe. Ik probeer razendsnel te voelen hoe ellendig het moet zijn voor mijn buurtgenoten om zich elke ochtend vanaf de voordeur naar de auto een pad door de bergen ganzenpoep te banen en zeg: ‘wat verschrikkelijk en bovendien buitengewoon onbeschoft van die ganzen’. De man knikt en weg is hij, op zoek naar de wildpoepers. Wanneer ik thuis kom van mijn wandeling vind ik in mijn postvak een envelop van de gemeente. Deze bevat een nieuwsbrief waarin mij medegedeeld wordt dat in de sporthal om de hoek 43 vluchtelingen van tussen de 12 en 18 jaar oud uit Afghanistan, Syrië en Eritrea gedurende 76 uur worden opgevangen. Ik heb er meteen het volste vertrouwen in dat dit zonder problemen verloopt. Als twaalfjarige ben je immers normaal gesproken zindelijk en weet je de weg naar het toilet te vinden.

Bericht Delen?!

1 reactie op “Wildpoepers

Reactie Achterlaten

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.